KARAMANLI ŞAİR İBRAHİM ŞAŞMA'YA SAMSUN'DAN ÖDÜL

 

Türkiye genelinde yalnızca hece ölçüsüyle yazılmış şiirlerin kabul edildiği ve bu yönüyle alanında en prestijli yarışmalar arasında gösterilen organizasyon, 651 eserle  bu yıl da yoğun katılıma sahne oldu. Şiirin geleneksel damarını yaşatan ve Türk edebiyatının köklü mirasını geleceğe taşıyan yarışmada elde edilen bu başarı, Karaman adına ayrı bir gurur kaynağı oldu.

Karaman’ı temsilen yarışmaya katılan İbrahim Şaşma, kazandığı ödülü memleketine ithaf ederek, daha önce elde ettiği başarılara bir yenisini daha ekledi. Türk dilinin ve edebiyatının başkentlerinden biri olarak kabul edilen Karaman, tarih boyunca yetiştirdiği şair ve yazarlarla edebiyat dünyasında önemli bir yer edinmiş; bu köklü birikim günümüzde de güçlü kalemlerle yaşamaya devam etmektedir.

İbrahim Şaşma’nın bu anlamlı başarısı, Karaman’ın Türk edebiyatındaki yerini bir kez daha pekiştirirken, genç kalemlere de ilham kaynağı olmayı sürdürüyor.

 

NAL SADASINDA MAHFUZ ASIRLAR

 

Ben zamanın nal izi, fıtratın sadasıyım.

Köroğlu’nun dağları, titreten nidasıyım. 

Kavimlerin kaderi, bozkırın edasıyım. 

Mührümü asırlara, vura vura koşturdum.

 

Toynağımın hakkı var, zafer denen hissede.

Yola revan olmuşum, nefesimi kesse de.

Beyhudeydi hızıma, yetişmedi esse de;

Rüzgarları ardımda, yora yora koşturdum. 

 

Kurtuluş şafağında, yağmurlarda ıslandım.

Ben Aşkar’ım Battal’ın, gözlerinde uslandım.

Fatih’le İstanbul’un, kapısına yaslandım. 

Çağ üstüne köprüler kura kura koşturdum.

 

Kendime sığmamışım, eğilmedim korkuya.

Kulak verdim kaç asır, Söğüt’te bir şarkıya.

Özgürlüğün sancağı, mazhar oldu yılkıya 

Zincirleri aşk ile kıra kıra koşturdum.

 

Yiğitlere kaderdim, yazgım ile sırlandım

Destanlar yurdum benim, sadakatle harlandım.

Resul’e Burak oldum, Miraç ile nurlandım.

Arşın yedi katını, sora sora koşturdum

 

Kılıcın ve duanın, gölgesinde dinlendim. 

Bamsı Beyrek elinde, Bengi Boz’um ünlendim.

Nerede bir zulüm var, zulmedene kinlendim;

Cihanın yarasını sara sara koşturdum.

 

Ayak sesim kalp sesim, titretirken cihanı,

Rüzgârla yarıştırdım, kaç sultanı, kaç hanı.

Cümle cengin şahidi, meydanların nihanı;

Mazinin sinesini; yara yara koşturdum.

 

Şah İsmail kalbini, Kamer Tay’a verende. 

Şah-ı Merdan Düldül’ü, meydanlara sürende.

Vuslat demi olurdu Rüstem Rahş’ı görende;

Aşkın billur burcuna, vara vara koşturdum.

 

Ömrümde tanımadım, yeis ile gümanı.

Sırtımda taşımışım, taştan ağır imanı.

Efsunkâr gözlerime, gizlediğim zamanı;

Türklüğün mayasıyla, kara kara koşturdum.