Dijitalleşen dünyada bilgiye ulaşmak tek bir tık kadar kolay sanılsa da okullar, işlevini ve önemini yitirmek bir yana, çok daha kritik bir konum kazanıyor. Çünkü okul; bireyin sosyalleştiği, iletişimi, hayata hazırlanmayı,akranlarıyla paylaşmayı, çatışmayı çözmeyi; hakkı, haksızlığı, mücadeleyi, başarıyı, başarısızlığı; kitaplar okumanın yanında daha da önemlisi hayatı okumayı; antipati ve sempatinin yanında, empati kurmayı öğrendiği; öfkeyi yönetebilmenin farkındalığının ötesinde, stresi yönetebilmenin iyi taraflarını görebilme şansını bulduğu; galibiyetin hazzı ile mağlubiyetin üzüntüsünün harmanlandığı; saygı, sevgi, muhabbet vs. gibi duygu dünyamızın değerleriyle beraber; maalesef kin, nefret, kıskançlık vs. gibi duygu dünyamızın değersizlerinin de birebir yaşandığı canlı bir yaşam alanıdır.
Müfredat kitapları bilgiyi verir; ancak kişiliği, karakteri, sorumluluk bilincini, vatan, millet, bayrak aşkını ve bir toplumun parçası olma duygusunun yanında her türlü farklılıklarımızla hoşgörü, sevgi ve saygı anlayışını yerleştirerek birlikte yaşamayı inşa eden şey okul iklimidir.
Yeni dönem başlarken, geleceğin temellerinin okullarda atıldığını unutmamalıyız. Eğitime, öğretmene, öğrenciye ve okula verilen değer, bir toplumun kendi yarınlarına yaptığı yatırımların ve ülke geleceğine duyduğu önemin ve saygının en somut göstergesidir. Zil sesleri, sadece dersin başladığını değil; bu seste “sağlam bir gelecek için ülkemiz genelinde her bir kişiye görevler düştüğünün hatırlatması”nda kulaklarda güçlü ve unutulmaması gereken bir nida; çocuk ve genç olmayı gerilerde bırakmış sorumluluk sahibi beyinlerde iz bırakmanın ötesinde, tüm ülke insanlarımız için mutlu ,müreffeh, aydınlık bir geleceğin inşasını müjdelesin.
Durmuş SAYASLAN
Eğitimci-Yazar