Hayatı bir sahne gibi düşünsek, nefes alan herkesin bu sahnede rolü olsa, başrol, "çalışan annelerindir" diye düşünen çok kişi var. Çalışan anneler, alçakgönüllüğü bir tarafa bıraktı artık... Kadınlar için çalışmak öyle bir rol ki, içeriğinde çeşit çeşit başka roller de bulunuyor. Çalışan bir kadın olmak, çok yük getiren, çok ağır, oynaması zor ama bazılarına göre çok alkış getiren, anneyi gönendiren bir rol...
Toplumda önce "kadın" olmak, yetmedi "çalışan kadın" olmak, o da yetmedi "çalışan evli kadın" olmak, hatta o da yetmedi "çalışan, evli, çocuklu kadın olmak", zor bir yaşam rolü... Bu rolü bilerek, isteyerek, cesurca üstlenenleri yürekten kutlayıp alkışlamak gerekiyor belki de...
Ancak pek çok kadın bu rolü istemeyerek, bilmeyerek veya "cahil cesareti" ile üstlenebiliyor. Bazı sıkıntılarının farkına varıp vazgeçmek istediğinde de bırakma işinin, bu rolü üstlenmek kadar kolay olmadığını görüyor. Pek çok kadın, başında artık süpürge edecek saç kalmayınca, birdenbire bunun muhasebesini yapmaya karar veriveriyor.
Maalesef yaşadığımız kültürde, genel olarak bize yaşamda hep sahip olmak hedefleri gösterilir. Başarıyı sahip olunan mal, mevki, şöhret ile tanımlayanlar ne yazık ki çok fazla var... Bir çok insan yaşamdaki önceliklerini bunlara göre belirler ve yaşamını sahip olmaya çalıştıkları değerlerin yolunda harcarlar. İstediklerine sahip olduğunda da gerçekten zenginleşmediğini, tam tersi eksildiğini, tükendiğini fark eder. Belki de bazıları, bunu hiç fark etmezler bile...
Bir arkadaşım, çalışan bir anne olarak 5 yıl boyunca yurt dışında çalışan eşini bekledi ve bu arada iki çocuğunu hem anne, hem de baba rolünü üstlenerek büyüttü. Geçenlerde, eşi yanında olmadan çektiği güçlükleri hatırlarken, kazandıklarının ve kaybettiklerinin bir muhasebesini yapmıştı. "Eşimin yurt dışında çalışması sonucunda bir ev ve bir araba sahibi olduk. Bunun yanında bir de ben guatr sahibi oldum" diye durumunu çok güzel özetlemişti.
Kaybettiklerimizi sıralamak çok acı vericidir. Arkadaşım ve eşi, ev ve araba sahibi olmak için "birlikte olmak ve birlikte çocuk büyütmek" hakkından vazgeçmişlerdi. Ev ve araba almayı seçmişlerdi. Üstelik acı olan da, bunu “çocukları için” yapmaları... Çocukları daha rahat bir yaşam sürebilsinler diye...! O çektikleri sıkıntılar, özlemler, stresler, kendilerinin ve çocuklarının yaşamlarından neleri eksiltmişti acaba?
Yanlış şeylere mi yatırım yapıyoruz, ne dersiniz? Ev, araba, yazlık sahibi olmak bizi zenginleştirmez, yavaş yavaş eksiltir bence... Çünkü onlara sahip olabilmek için sevdiklerimizle paylaşabileceğimiz güzelliklerden fedakarlık ediyoruz. Yüreğimizi ısıtan sevgiden vazgeçiyoruz.
Kadınlar açısından iş yaşamında yer almak, onların özgüvenini artırdı. Diğer yandan, onları stres, aile içi gerginlikler ile de karşı karşıya getirdi. Görünen o ki, "ayrıcalıklı" olmanın bedeli de büyük...!
Bir araştırmaya göre, çalışan eşler arasındaki tartışmalar, daha çok akşam saatinde yapılıyormuş. Çünkü genellikle bu saatler erkeğin eve gelip, rahat kıyafetler giyip, kanapeye yayılıp eline kumandayı alarak "Yemekte ne var karıcığım?" diye sorduğu zaman dilimi... Ama aynı saatler, çalışan kadın için işten gelip üzerini değiştirmeden çocuğuyla ilgilendiği, mutfağa girip akşam yemeğini hazırlamaya çalıştığı, bir taraftan da ortalığı düzenleyip iki araya da başka işler sıkıştırdığı bir zaman dilimi... Başka bir deyişle, o sırada eşinin sorusuna "Zıkkımın kökü var kocacığım" diye cevap verme olasılığının arttığı bir zaman dilimi...
Demek ki neymiş? Akşamın dar vakti, o kadar işin arasına bir de tartışmayı sıkıştırmamak için sorumlulukları paylaşmak gerekirmiş...!
Çalışsa da, çalışmasa da, bir kadının aile içinde beklentisi ve durumu bu...
Üstat Necip Fazıl 1973’de yazdığı bir şiirinde şöyle diyor;
Kadından, kendisinde olmayanı isteriz;
Hasret yerinde kalır ve biz çekip gideriz...!
Yorum